“Ik wist dat je zou komen”

Soms maak je iets mee waarvan je eigenlijk niet zo goed weet hoe je het moet vertellen. Omdat het bijna té bijzonder klinkt. Dit is zo'n verhaal. 

Een groep jongvolwassenen
We waren met een groep jongvolwassenen uit Barcelona een week in Nederland. Een missieweek waarin we van alles deden: werk onder mensen die dakloos zijn, outreach, veel mensen ontmoeten en meerdere keren op de Wallen in Amsterdam met christelijke organisaties die hier werken. 

Voor deze jongeren was dit de eerste keer dat ze hier waren. Ze leerden om anders te kijken. Je ziet niet meer alleen de Wallen, maar je ziet de vrouwen achter de ramen als mensen. Mensen met een verhaal, een familie, dromen, verdriet, hoop. Mensen die door God gezien en gekend zijn. En ook: mensen die daar niet uit vrije wil zijn. 

Sofia
Tijdens ons eerste bezoek aan de Wallen gebeurde er iets dat op zichzelf niet bijzonder was. Sofia*, één van de jonge vrouwen uit de Barcelonagroep, zag een vrouw achter een raam staan. Hun blikken kruisten elkaar kort. Ze glimlachten naar elkaar. En dat was het. We liepen verder.

Later die middag verloor Sofia haar telefoon. Tijdens een briefing achter het Centraal Station in Amsterdam viel haar telefoon door een rooster en verdween in het water. Telefoon weg. Bankpassen weg. Vluchtgegevens weg. Alles weg.

Ik weet nog dat ik dacht: oei, je bent in een vreemd land, afhankelijk van je telefoon voor zo ongeveer alles en ineens heb je niets meer. Maar Sofia reageerde opvallend rustig en liet zich niet uit het veld slaan. Ze wist dat ze in Amsterdam moest zijn en hierin vertrouwde ze op God. Ook toen bleek dat haar telefoon met alle gegevens niet meer terug te halen was.

Een droom
De volgende ochtend kwam Sofia naar ons toe. Ze had gedroomd, vertelde ze. Over de vrouw achter het raam.

Ze had gedroomd over de vrouw achter het raam.

Dat was op zichzelf al bijzonder. Ze had die vrouw maar heel even gezien. Een korte blik. Een glimlach. Meer was het niet geweest. Maar in haar droom zag ze haar opnieuw. Alleen zag ze haar in deze droom niet zoals ze achter dat raam had gestaan, maar ze zag haar zonder make-up. Puur. Gewoon als de vrouw die ze werkelijk was. En toen Sofia die ochtend wakker werd, wist ze heel sterk: Ik moet haar opnieuw ontmoeten en met haar bidden.

Geen resultaat
Maar ja... Waar zoek je? Ze wist niet meer achter welk raam de vrouw had gestaan. Ze wist de straat niet meer. Eigenlijk wist ze alleen nog hoe ze eruitzag. En als je de Wallen kent, weet je hoe lastig dat kan worden. Straten, steegjes, veel ramen en veel vrouwen die bovendien niet iedere dag op dezelfde tijd werken.

Maar Sofia bleef erover praten. En ze bleef bidden. De dagen daarna kwamen we meerdere keren op de Wallen. Iedere keer keek ze rond of ze de vrouw zag, maar zonder resultaat.

Een plantje
Toen kwam de laatste ochtend van de reis. We gingen opnieuw op pad, opnieuw een activiteit op de Wallen die zaterdagochtend. Er stonden kleine plantjes klaar, bedoeld om aan de vrouwen te geven. Voordat we vertrokken, pakte Sofia één van deze plantjes en hield het apart. Een plantje met witte bloemen, maar één van die bloemen begon net open te gaan en kreeg een roze kleur. Ze zei: “Deze is voor haar.”

Ze had geen idee waar de vrouw was. Ze wist niet óf ze haar nog zou vinden, maar het plantje ging mee. We liepen die ochtend urenlang over de Wallen. We ontmoetten veel mensen, hadden veel gesprekken, er werd met veel mensen gebeden en we deelden veel plantjes uit. En steeds liep Sofia daar met dat ene plantje.

Nog één rondje
Maar we vonden de vrouw die ochtend niet. Op een gegeven moment was het programma afgelopen. De groep zou diezelfde middag, een paar uur later, terugvliegen naar Barcelona. De outreach zat erop. We moesten afronden. We vroegen Sofia of ze teleurgesteld was, dat was het geval, maar ze zei ook dat ze hierin op God bleef vertrouwen. Op dat moment kregen Leida en ik het op ons hart om samen met Sofia toch nog één extra rondje over de Wallen te lopen. We liepen straat na straat, door verschillende steegjes waar we inderdaad vrouwen ontmoetten die we eerder die week ook hadden gezien, maar niet de vrouw uit de droom van Sofia. Niets. 

Tot Sofia ineens zei: “Wacht eens... Kan het zijn dat het ergens in de buurt van een kerk was?” We besloten om via de Oude Kerk terug te lopen naar de rest van de groep, er was eigenlijk geen tijd meer. En toen gebeurde er iets wat ik nog steeds moeilijk vind om zonder emotie te vertellen. Sofia bleef bij de ramen achter de Oude Kerk ineens staan. “Daar is ze!”

“Daar is ze!”

Een bijzondere ontmoeting
Samen met Sofia liepen we naar het raam dat vrijwel meteen open ging. Daar stond de vrouw die ze eerder die week had gezien, de vrouw over wie ze had gedroomd. Sofia begon te vertellen. Dat ze haar een paar dagen eerder had gezien. Dat ze elkaar even hadden aangekeken. Dat ze haar daarna niet meer uit haar gedachten had gekregen en dat ze over haar had gedroomd. 

De vrouw luisterde. En vervolgens vertelde ze iets waardoor wij allemaal stilvielen. Ook zij had gedroomd, de nacht ervoor. Ze vertelde dat ze in haar droom had gezien dat er een vrouw naar haar raam toe zou komen om met haar te bidden. En toen ze Sofia door de straat naar haar toe zag lopen, wist ze dat zij het was over wie ze had gedroomd.

“Ik wist dat je zou komen.”

Sofia had dagen eerder deze vrouw een paar seconden aangekeken. Vervolgens droomde ze een bijzondere droom over haar en wist dat ze haar opnieuw moest ontmoeten en met haar moest bidden. Ze zoekt dagenlang, houdt op de laatste ochtend een plantje apart voor een vrouw van wie ze niet eens weet waar ze is. En ondertussen droomt deze zelfde vrouw, zonder dat zij iets van dit alles weet, dat er een vrouw naar haar raam zal komen.

Gesprek in het Spaans
En dan lopen ze elkaar tegen het lijf. Op de laatste ochtend van de missiereis. Nadat we eigenlijk al gestopt waren met zoeken en Sofia diezelfde middag terug zou vliegen naar Barcelona. En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, bleek er nog iets. Ze konden van hart tot hart met elkaar praten. In het Spaans, de moedertaal van beide vrouwen. 

Twee vrouwen op de Wallen 
Daar stonden twee vrouwen midden op de Wallen in Amsterdam. De één uit Barcelona. De ander achter een raam. Twee totaal verschillende levens. Twee dromen. En een ontmoeting die geen mens ooit had kunnen plannen.

Er ontstond een open gesprek. De vrouw vertelde over haar leven en over de situatie waarin ze zat. En toen kwam het plantje. Sofia gaf haar het plantje dat ze de hele ochtend voor haar had meegedragen. De vrouw keek ernaar. Naar de witte bloemen en naar die ene bloem die langzaam roze begon open te gaan.

Het plantje
En toen vertelde ze dat dit plantje precies uitbeeldde hoe zij zich op dat moment voelde. Alsof er in haar leven iets nieuws begon te ontstaan. We mochten haar vertellen over de organisaties die dagelijks op de Wallen aanwezig zijn. Mensen die haar kunnen helpen, naar haar willen luisteren en naast haar willen staan.

En uiteindelijk konden we we met haar bidden. Dat wilde ze erg graag. Zeker na de droom die ze de nacht voor deze ochtend had gehad. Nog geen uur later was de missieweek voorbij. Maar dit verhaal laat ons nooit meer los.

“Ik wist dat je zou komen.”

Misschien raakt het me zo omdat het iets laat zien wat we makkelijk vergeten. We organiseren missiereizen. We maken programma's. We plannen outreaches. We regelen vervoer, locaties en activiteiten. We trainen jongeren en sturen ze op pad.

Maar uiteindelijk kunnen wij dit alles helemaal niet organiseren. Maar God wel. Hij had haar gezien voordat wij haar zagen. Hij kende haar verhaal voordat wij het hoorden. En terwijl wij over de Wallen liepen en geen idee hadden, was God allang bezig.

Dat vind ik misschien wel het meest indrukwekkende van dit werk. Je hoeft God niet ergens naartoe te brengen. Hij is er al.

De vraag is of wij bereid zijn te luisteren. Of we bereid zijn om soms een rondje extra te lopen, ook als het programma eigenlijk afgelopen is. Of we beschikbaar zijn wanneer God ons op het spoor brengt van iemand die Hij allang heeft gezien.

Sofia was beschikbaar. En ergens achter een raam op de Wallen zat een vrouw die door God niet vergeten was.

Wij hadden deze ontmoeting nooit kunnen bedenken. Nooit kunnen plannen. Nooit kunnen organiseren. God wel!