“Ik denk dat God zegt dat we verder het park in moeten gaan.”

Vanaf de plek waar we stonden liep een langgerekt park verder de stad in. het was er donkerder en er hing een wat grimmige sfeer. We zagen mensen die alcohol gebruikten en in groepjes bij elkaar stonden. Niet direct de plek waarvan je denkt: laten we hier met zo'n groep jongeren een flashmob doen.

Ik weet nog goed dat we elkaar even aankeken, we stonden niet direct te springen. De jongeren ook niet trouwens. Veel deelnemers vonden deze activiteit sowieso behoorlijk buiten hun comfortzone.

Maar we gingen uiteindelijk toch en we deden onze flashmob. Iemand uit de groep, een jonge vrouw, vertelde openhartig over haar persoonlijke worsteling die ze had gekend met depressie, eenzaamheid en suïcidale gedachten. Hoe ze op een punt was gekomen waarop ze het leven niet meer zag zitten, totdat iemand haar over Jezus vertelde en ze tot geloof was gekomen. 

Mensen bleven staan. Sommigen keken op afstand toe. Anderen kwamen dichterbij. Terwijl een deel van de groep gesprekken aanging, bleven anderen staan om te bidden. Weer anderen luisterden naar mensen. Iedereen deed wel iets, iedereen droeg hieraan bij. En ergens in dat geheel was God al volop aan het werk.

Terwijl de groep zich verspreidde, kwamen we naast een vrouw te zitten die al die tijd alleen op een bankje had gezeten. Ze huilde. Het eerste wat ze zei was: “Jullie zijn hier voor mij gekomen, hè?”.

“Jullie zijn hier voor mij gekomen, hè?.”

We vroegen wat ze hiermee bedoelde. Toen deelde ze haar verhaal. Alles in haar leven was ingestort: ze was haar familie kwijtgeraakt en ook haar vrienden. Relaties waren kapot gegaan. Er was nog maar één persoon over in haar leven die af en toe naar haar omkeek. En met die persoon had ze die avond afgesproken. Om acht uur, op die plek in het park.

Maar niemand kwam om acht uur. Geen reactie op haar appjes, geen antwoord op haar telefoontjes. En terwijl de uren voorbijgingen, werd de wanhoop groter. En toen vertelde ze iets wat ons stil maakte. Ze had daar op dat bankje die avond besloten dat het haar laatste avond zou zijn. Ze wist al precies hoe en ze had met zichzelf afgesproken: "Als er om tien uur niets veranderd is,  maak ik vanavond nog een einde aan mijn leven"

Wij kwamen die avond dat park binnen om tien voor tien. En ineens begrepen we waarom alles anders was gelopen dan wij van tevoren hadden bedacht.

We mochten voor haar bidden en haar verbinden aan mensen uit de lokale kerken. Maar vooral zagen we iets wat ik nooit meer zal vergeten: hoe God gewone mensen kan gebruiken om op de juiste tijd aanwezig te zijn. Gewone jongeren die bereid waren iets te doen wat ze spannend vonden. Jonge mensen die bereid waren uit hun comfortzone te stappen. Bereid om zichzelf beschikbaar te stellen.

God gebruikte jongeren die bereid waren zich beschikbaar te stellen.

En God redde die avond een leven. En onlangs hoorden we dat het goed gaat met deze vrouw. En iedere keer als ik hieraan terugdenk, besef ik opnieuw: misschien was die hele avond uiteindelijk maar voor één persoon bedoeld. En dat was het meer dan waard!

Mee op reis?!

We nodigen je uit om met ons mee te gaan op een missiereis! Hiervoor zijn onder andere de volgende mogelijkheden:

- 24 t/m 27 juni 2026 | Missieweek Amsterdam
- 26 juni 2026 | CAMA Envision Kick-off 2026
- 11 t/m 18 juli 2026 | Zomerkampweek Italië (16-30 jaar)
- 18 t/m 25 juli 2026 | Jongerenreis Verbania (vanaf 16 jr.)
- 7 t/m 12 oktober 2026 | Inspiratiereis Italië (alle leeftijden, 18+)
- 16 t/m 23 oktober 2027 | Missiereis Fuengirola voor jongvolwassenen

Interesse in een korte-termijn uitzending, stage of tussenjaar? Kijk dan hier voor ons aanbod.